Andrzej w swoim żywiole

~Reduta Parasola

Przeciw nim sterczy biały, wąski, zaostrzony,
Jak głaz bodzący morze, parasol Ordony.
Sześć tylko miał metrów; wciąż błyszczą i świecą;
I nie tyle prędkich słów gniewne memy miecą,
Nie tyle przejdzie uczuć przez duszę w rozpaczy,
Ile z tych śmieszków leciało krwi, łez i haraczy.

Patrz, tam parasol w sam środek kolumny się nurza,
Jak w fale bryła lawy, pułk memów zachmurza;
Pęka śród śmieszków parasol, szyk pod niebo leci
I ogromna łysina pośród memów świeci.

To się robi coraz trudniejsze:

Tam parasol, lecąc, z dala grozi, szumi, wyje.
Ryczy jak byk przed bitwą, miota się, grunt ryje; -
Już dopadła; jak boa śród memów się zwija,
Pali piersią, rwie zębem, oddechem zabija.
Najśmieszniejszej nie widać, lecz słychać po dźwięku,
Po śmianiu się śmieszków, po ranionych jęku:
Gdy internet od końca do końca przewierci,
Jak gdyby środkiem memów przeszedł Duda śmierci.

Gdzież jest admin, co na rzezie tłumy te wyprawia?
Czy dzieli ich odwagę, czy pierś sam nadstawia?
Nie, on siedzi o osiem stron na swej stolicy,
Admin wielki, samowładnik Jeja połowicy;
Zmarszczył brwi, - i tysiące kibitek wnet leci;
Podpisał, - tysiąc matek opłakuje dzieci;
Skinął, - padają knuty od Jeja do Chiwy.
Mocarzu, jak mem silny silny, jak spam złośliwy,
Gdy memów za Kom***em twoje straszą spiże,
Gdy fejmiarnia paryskia twoje stopy liże, -
Ta wrzawa jedna twojej mocy się urąga,
Podnosi na cię rękę i banem ściąga,
Koronę Adminów szczodrych z twojej głowy,
Boś ją ukradł i skrwawił, synu Wasilowy!

Dalej mi się nie chce/nie pamiętam oryginału.

wieszcza narodowego na jeja mamy

*oklaski szacunku*

*kłania się*
Dziękuję, jesteście wspaniałą widownią.

I tutaj mi szkoda, że nie można dodawać obrazków do pszczółek.

Reduta Parkora

To było piękne *ociera łzę*

ch**owe