Moja ulubiona kawiarnia w Szkocji

@BOSS111: Nie należy się sugerować że coś jest niezdrowe. Mamy tylko jedno życie i trzeba je spie**olić według własnych upodobań.

@Krzyniu: Nie warto go skracać i psuć. Tak mi się przynajmniej wydaje...

@BOSS111: Zależy jakim kosztem.

@pokemon223: Cały świat mi domem!

@Ether: nie wiem... Nie odpowiedziałeś mi...

@pokemon223: Cyceron powiedział - dom jest tam gdzie po prostu będzie dobrze. c:

(To Aberdeen, odwiedzałem je, nad samym zamieszkaniem się jeszcze zastanawiam, cały świat stoi otworem, a Ty możesz wybrać tylko jedno miejsce...)

@ruzwelt1:
Teoretycznie żyjąc - powoli umieramy. Całkiem nieźle. c:

@Ether: nasze życie polega na przedłużeniu gatunku

@MrRolan: Tylko Ty tak twierdzisz

@Ether: z biologicznego punktu widzenia nasze życie polega na przedłużeniu gatunku

@Ether: Tylko on? Nie żartuj sobie

@PanSowa12: Umniejszasz swoje istnienie jedynie do penisa? Czyt - kobiety to chodzące inkubatory? Prokreacja istnieje tylko przez obrzydliwe mechanizmy w naszym mózgu. Jeśli to Twój cel - gratuluję, ale to nie jest ciekawe życie...

@Ether: Podkreśle "z biologicznego punktu widzenia"

@PanSowa12: Odpisałem na część, w której tego nie powiedział.

@MrRolan: Na szczęście ludzie nie muszą już zbytnio przejmować się tym aspektem biologii, bo jest XXI wiek i każdy może robić co chcę, a spełnienie nie leży w posiadaniu 10 dzieci.

Chociaż mimo wszystko, w tym szaleństwie jest metoda.

Uczymy się po to, by później nauczać innych, jak mawiał pan profesor Kotarbiński. Dlatego też dzieci są jakby celem naszego życia, aby móc je nauczyć tego, co umiemy, przekazać to, co zostało nam przekazane.
Ot, taka wiązana umowa społeczna, którą podpisaliśmy, rodząc się.

@Ether: Niektórzy chcą przekazywać wiedzę nie swoim dzieciom, a znajomym lub obcym ludziom. Posiadanie potomków nie jest już wymagane, ba, zdarza się że ktoś dziecka nie chce i uczy się tylko i wyłącznie dla siebie, choćby miała ta wiedza przepaść.
Ma do tego prawo.
Nie mam pojęcia jak ty, ale ja umowy żadnej nie spisywałam i wolę wieść życie bez dzieci. Lub z dziećmi "nie swoimi", adopotowanymi.

Oczywiście, Twoja wola.

Działa to na podobnej zasadzie - jesteś dzieckiem, nie płacisz podatków. Masz zapewnioną edukację, służbę zdrowia, itd. za darmo, aby spłacić to w przyszłych podatkach. Lecz możesz po prostu zmienić kraj.
Ot, zwykła egoistyczna postawa.

(Przypomina mi się dialog z "Luna to surowa pani"
- To bardzo egoistyczny pogląd.
- Jestem bardzo egoistycznym indywiduum)

@Ether: Ludzie są egoistami, co zrobić? Nie uważam jednak by chęć zrobienia czegoś dla siebie (emigracja choćby) były egoistyczne.
To raczej ludzka potrzeba dążenia do czegoś więcej.

Nasuwa mi się tutaj klasyczny konflikt między celem a ruchem (Heraklit i Parmenides).

Czy wszystko się zmienia? A naszym celem jest ruch i żyjemy po to, aby uniknąć stagnacji czy może nic się nie zmienia? Po co wtedy żyć?

@Ether: Będę szczera, na filozofii się nie znam kompletnie. Uważam jednak, że sens zależy od człowieka. Jeden szczęśliwy będzie gdy będzie pozostawał w "stagnacji" (co moim zdaniem jest marnowaniem potencjału ludzkiego, jednak to nie do mnie należy wybór pojedynczej jednostki), a inni osiągną spełnienie, paradoksalnie, nie osiągając czegoś gdzie mogliby się zakorzenić.
Lol, wybiegliśmy trochę od tematu, ale w sumie to co piszesz jest całkiem ciekawe.

Wybacz, zmierzam do krytyki egoizmu. Co warte jest nasze życie, jeśli nie ofiarujemy nic innym?

Prawo do lenistwa coś Ci mówi? Z Twojego profilu - wnioskuję, że tak.
Sprowadzając swoje życie do czystego konsumpcjonizmu i krytycyzmu - co osiągniemy?

@Ether: Choćbyś stanął na głowie, nie da się zbudować życia na tych dwóch antywartosciach. Zawsze znajdzie się coś, choćby coś niewielkiego, co będzie niszczyło tą wizję.
I żebyś mnie źle nie zrozumiał - również uważam egoizm za coś z czym należy walczyć. Jednak twierdzę także, że jeśli robimy coś dla siebie, przy okazji nie zabierając nikomu, nie padamy ofiarą egoizmu.
Podałeś przykład z emigracją. Nie uważam tego za egoizm, a raczej chęć odnalezienia siebie. Póki nie robimy czegoś co krzywdzi bliźniego, ciężko mówić o egoizmie. Inaczej jest jednak gdy zabieramy/nie dzielimy się jakimś osiągnięciem i zatrzymujemy to dla siebie byśmy tylko my mogli z tego korzystac. Wtedy napietnowanie tego mianem egoizmu jest jak najbardziej na miejscu.

Umm... konsumpcjonizm i krytycyzm to dwie wartości, które się łączą, wręcz podstawa lewackiej filozofii...? To na nich zbudowany jest cały ich front, a życie człowieka powinno się [według nich!] sprowadzać to niepracowania (Prawo do lenistwa) i uważania to za dobre (krytyka autorytetów - krytycyzm). Jak słyszałem, ostatnie pokolenie, które zostało wychowane w duchu formującym (przeciwieństwo krytycznego - pochwała pracy), urodziło się w 1926, czyli idzie im dobrze.

Z drugą częścią się zgodzę; Gdzie kończy się Twoja wolność? Tam, gdzie zaczyna wolność drugiego człowieka.

Na trzeci odpowiem przykładem naukowców, którzy zmienili nazwiska po wyjeździe do innych krajów tylko dlatego, że nikt by nie chciał czytać tych "wschodnich".

@Ether: Cóż, nie do lenistwa a raczej wyróżnienia jednostki. I tak samo, być może do krytycznego spoglądania na autorytety, lecz nie krytyki (lub też hejtu). Nigdy nie slyszalam by jakąkolwiek osoba o lewicowych poglądach nawoływała do rzucenia pracy, a o zmianę władzy krzyczą nawet osoby prawicowe. Ale ja niezbyt wiele wiem o świecie, większość to moje domysły.

Swoją drogą, tak brzmi moje motto. "Moja wolność kończy się tam, gdzie zaczyna się wolność drugiego człowieka."
Piękne słowa, szkoda że tak wiele osób ich nie zna.

Poświęcenie w imię nauki? Pragnę zauważyć, że wschodnie nazwiska są bardzo skomplikowane dla osób z zachodu i wiele osób przebywających tam zmienia sobie na tamtejsze, by ułatwić sobie (i innym) życie. A to chyba egoizmem nie jest.

Paul Lafargue - typ, który poślubił córkę Marksa. To on napisał "Prawo do lenistwa". Radzę poczytać, zanim zaczniesz nazywać się lewakiem... :c

Słowa piękne, ale jedne z wielu. Ot, kolejna z definicji. Tyle ich jest, którą przyjąć?

Mówiłaś o chęci odnalezienia siebie. Czy można odnaleźć się... zatracając się...?