Przypadek?

w oryginale chyba było 1914-1918

strzałka rysowana w paincie

Dalej takie niezbyt pokojowe lata

@Hartio: no i nie trzeba było zmieniać wtedy nwm po co op to zrobił

@Anonim7362616: Zawsze czuję takie specyficzne, dosyć fajne uczucie, gdy ktoś odpowiada na mój kilkuletni komentarz.

@Hartio: Myślałem że tylko ja tak mam

Ej ale to bardzo jest interesujące moim zdaniem) . Szczególnie gdy dotyczy to wątku jakiegoś filozoficznego czy światopoglądowego, możesz wtedy porównać siebie i swoje poglądy z przeszłości, z teraźniejszym Tobą.

@Hartio: A najgorzej jak w np. w 2015 uznałeś że napiszesz z dupy jakąś najdurniejszą opinie a w 2019 ktoś ci odpiszę i widząc swój komentarz pomyślisz że naprawdę tak uważałeś
Albo gdy po prostu zobaczysz jak nie znając się na jakimś temacie postanawiasz się wypowiedzieć

Dokładnie. Ale takie coś może działać też motywująco - w końcu teraz takich głupot już nie robisz, a więc rozwinąłeś się.

na szczęście jestem stosunkowo nowy tutaj więc nie łapie az takiego cringu jak czytam moje stare komy

@Hartio: W sumie ciekawy sposób myślenia, ale i tak czujesz to zażenowanie że ty o twórca ów komentarza to ta sama osoba

Ja w moich starych komentarzach często dostrzegam naiwną wręcz naiwność i optymizm. Często wtedy uśmiecham się pod nosem z mojej wtedy nieświadomości świata.

@Hartio: Ja zwykle w swoich starych komach widzę słabe żarty lub ch*jowe opinie także :/

Z dwojga złego chyba lepsza naiwność. W sumie ja dalej pamiętam swój pierwszy komentarz, pamiętam też ekscytacje, że otrzymał on tyle łapek w górę. Tak jakby one cokowiek znaczyły na dłuższą metę.

@Hartio: Właściwie to łapki nie znaczą nic same w sobie ale ukazują poparcie ludzi, a dostanie dużego popracia, czy to w "realu" czy przez internet jest bardzo przyjemnym odczuciem

To prawda, jest uczuciem przyjemnym, ale też bardzo złudnym.

@Hartio: Możesz rozwinąć? Co masz na myśli mówiąc że to uczucie jest złudne?

Kiedyś bardzo zabiegałem o aplauz ze strony innych. Chciałem być doceniany, łapkowany, chwalony, ale w pewnym momencie mojego życia zdałem sobie sprawę, że to absolutnie nie jest nic warte - uznanie ze strony innych było dla mnie jak narkotyk, którym się odurzałem, aby zaklepywać swoje podszarpane w realnym świecie ego. Dlatego zamiast szukać tej złudnej przyjemności, skupilem się całkowicie na byciu sobą. Wielokrotnie w życiu się ograniczałem, udawałem kogoś innego by być lubianym. Nie miało to sensu, ograniczało mnie.
Teraz zamiast szukać poklasku u innych po prostu robię swoje - a ludzie sami przychodzą, bez sztucznego zabiegania o ich względy.

@Hartio: Niby poklask innych do niczego nie prowadzi, ale czy cokolwiek do czegoś prowadzi? Żyjemy i umieramy, a więc czy jest sens odcinać się od rzeczy które dają nam przyjemność? Jeśli fajne jest dla nas pisanie własnych, nawet kontrowesyjnych opinii - ok, jeśli wolimy pisać komentarze pod like'i i patrzeć na trzy cyfrowe zielone liczby - ok. Tak właściwie to jedyne do czego dobrego możemy w życiu doprowadzić to pozytywne uczucia, nasze lub innych

Nie jestem zwolennikiem tej filozofii, zawsze zbyt mocno pachniała mi hedonizmem, ale to może po prostu jakieś moje prywatne uprzedzenie. W każdym razie, jestem człowiekiem, który zawsze widzi sens w codziennych trudach - mam bardzo silny zbiór swoich zasad, którymi się kieruje i których przestrzegam i które to sprawiają, że dostrzegam cel i sens życia jako całości.

@Hartio: Ja osobiście uważam że sensem życia jest czerpanie pozytywnych uczuć i sprawianie że inne osoby będą mieć przyjemne odczucia, a także przysłużenie się istnieniu gatunku poprzez nie tylko rozmnażanie co jest oczywistą drogą, ale także praca która pomoże gatunkowi przetrwać czyli właściwie każda, także w skrócie, warto być dobrym człowiekiem, warto robić rzeczy dla przyjemności, warto pracować i pomagać ludzkości