Ach, te dziecięce marzenia

@MeliPL: No słuchaj przykro mi.

Mi też.

@MeliPL: Mam to samo. Tak naprawdę to się łącze z tobą w bólu.

@MeliPL: Tak szczerze to psychicznie umieram ja już nic nie czuję.

Ja to coraz więcej reakcji na jakąś obrazę czy wyzwisko robię sztucznie. Nic nie odczuwam jak ktoś mnie obraźliwie nazywa to z rok temu bym się pobeczał teraz się śmieje i to sztucznie.

Próbowałeś porozmawiać z tym z psychologiem/psychiatrą lub lekarzem rodzinnym?

@MagJames: Nie. Prawdopodobnym powodem jest to, że naprawdę miałem dość nędzne dzieciństwo i dlatego nic nie czuję mimo iż mam dalej dobre serce i lubię pomagać to w kwestii psychicznej już jestem pancerny. Mówiąc o nędznym dzieciństwie mam na myśli to, że często słyszałem naigrawanie się z mojego wyglądu czy charakteru wcześniej beczałem i się wypierałem wszelkich złośliwości, a teraz już nic.

Według mnie i tak warto by było, żebyś o tym porozmawiał przynajmniej z psychologiem. Takie nieleczone traumy mogą mieć trwały negatywny wpływ na zdrowie psychiczne w przyszłości

Ciężkie przeżycia w młodości mogą sprawić, że później możesz stać się ogromnym wsparciem dla innych. Nawet jeśli udzielona przez Ciebie pomoc w żaden sposób nie wpłynie na Ciebie (nie czujesz szczęścia, ani satysfakcji z udzielonej pomocy), to dla kogoś będzie miała znaczenie. I nie jest ważne, co o Tobie mówią. Nie znam Twojej sytuacji, jednak jeśli osiągniesz stan, w którym nigdzie nie znajdujesz szczęścia, to pamiętaj, że zawsze możesz wnieść coś pozytywnego do życia kogoś innego. Pozdrawiam

@MeliPL: Ciesz się swoim nieszczęściem póki możesz jeszcze oddychać, bo nadejdzie dzień kiedy zabraknie ci tchu. Lepiej przegrywać całe życie niż wygrywać tylko kilka lat.

@Ketrabnt: Dziękuje.

@MagJames: Z psychologiem. Znalazłem jakieś papiery i mi się przypomniało, że jak miałem rozmowy z pedagogiem i psychologiem w poradni (mam dysgrafię) to też miałem takie jakby konsultacje też. Nawet miałem mieć zajęcia, ale była pandemia i się nie odbyły.