Zapraszam do dyskusji

*śmiech ludzi piszących i grających w role-playe*

coś w tym jest.... niewiele, aczkolwiek coś

Gra grze nie równa.
Ksiązka książce także nie równa.
Przeczytanie "1984" bardziej zaangażuje cię intelektualnie niż zagranie w "Call of Duty" (nie szkaluję, sam lubię tę serię, ale fabuła nigdy nie była jakoś super ambitna), a "Undertale" będzie lepszym doświadczeniem niż "50 twarzy Greya".

W sumie granie w gry jest jak pisanie książki z gotowym światem i bohaterami (tylko, że ty nimi prowadzisz). Czyli można to uznać za taki żywy fanfik

Racja jednak i tak wolę książki

problem z książkami jest taki że rozwija ale literatura naukowa(głównej mierze inne marginalnie i nie różnią się zbytnio od chociażby tv), a są osobniki którzy myślą że jak przeczytają 50 twarzy greja to powinni dostać się na Harward

W grach musimy wymyślić jak wygrać poziom, czyli np jak przejść z miejsca A do miejsca B, często wysilając mózg, aby wymyślić jak przejść poziom, czasami w niekonwencjonalny sposób. A książkę się czyta, i próbuje zrozumieć/wyobrazić co się w niej dzieje, według mnie oba są rozwijające w inny sposób.

W grach możesz wybrać np. Walka z niedźwiedziem czy handel. A w książkach wiesz, że bohater pójdzie tam, gdzie zapewne będzie coś nieznaczącego dla fabuły, ale dla niego już tak.

Więc, moim zdaniem najbardziej angażujące jest granie w papierowe RPG, gdzie nie wybiera się spomiędzy kilku opcji dialogowych, a samemu się mówi, co wymaga szybkiego myślenia

Są książki pseudo rpgowe z wyborami

To zależy o jaką grę chodzi

Też zależy, bo jednak jest różnica między prostą gierką a nwm jakaś np. bardziej złożoną strategią lol

zależy od gry

Tylko że jak czytasz książkę, to jeszcze musisz sobie mniej więcej wyobrazić jak wyglądają te sytuacje o których czytasz a w grze nie musisz sobie już tego wyobrażać. Aczkolwiek podejmowanie wyborów w grach i obmyślanie strategii też wymaga myślenia.