Bywa

To mi przypomina wiedźmę od muzyki. Jak tylko przestałam mieć muzykę to ja wymienili

Dobrze, że jestem już po maturach, ale w liceum mieliśmy taką babkę. Ciągle nas straszyła, że nic nie umiemy z tej matematyki, matury nie zdamy i trzeba nawalić kilka sprawdzianów (najlepiej z takich typów zadań, których nie przerabialiśmy.) Czasami była taka atmosfera, że nikt nic nie mówił. Wszyscy bali się pójść do tablicy, bo jak tylko raz coś spierdzielisz w stresie to już krzyk po całej sali. Mimo iż zawsze miałem piątki z matmy, tak pod koniec trzeciej klasy miałem trójkę jako jeden z niewielu uczniów (na profilu ścisłym, bo to był biol-chem), a na maturze miałem około 90-91%, a z rozszerzonej 80%. Oczywiście nie dzięki niej: pomógł mi dziadek matematyk, który umie dobrze wytłumaczyć i to bez krzyków i nerwowej atmosfery.

W tym nie ma korelacji. Szanując kogoś, odnosisz się do niego w lepszy sposób, bo czymś sobie na to zasłużył. Bojąc się kogoś, traktujesz go w inny sposób, bo boisz się konsekwencji. Z szacunku zapytasz o radę lub jej udzielisz nieproszony, ze strachu zachowasz bierność.
Ci, co próbują wymusić szacunek strachem, mają wyjątkowości puste życie i próbują w ten sposób ratować własne ego.