Odczepcie się

Ja tak mam

Moi znajomi są zdania, że każdy normalny człowiek powinien mieć wiecznie banana na twarzy. Jeśli się nie uśmiecham (czyli prawie zawsze, bo jestem introwertykiem i nie przebywam wśród nich z własnej woli) myślą, że mam depresję. Rozmowa zarówno z ziomeczkami jak i z ludźmi których ledwo znam wygląda tak:
-Ej co się stało?
-Nic. Wszystko gra, o co ci chodzi?
-Ale ja widze że coś się dzieje, bo masz ponurą minę. Możesz mi powiedzieć.
-Taką mam twarz! Muszę się wiecznie szczerzyć?
*Rozmówca patrzy się na mnie z szokiem jakbym go zabić próbowała*
-Ej no nie krzycz ja się martwię a ty się na mnie wyżywasz... Masz jakieś problemy to powiedz zamiast krzyczeć. Nie ufasz mi?
Raz by mi się coś takiego zdarzyło-spoko, ale część osób zagaduje do mnie w ten sposób po kilka razy dziennie.
Komuś poza mną zdarzają się takie sytuacje? ._.

Jak raz siedziałam sama na przerwie szkolnej, gdyż nikt z moich przyjaciół nie raczył przyjść do szkoły, nauczyciel do mnie podszedł, stał przez jakieś 5 minut (po minie widać było, że nie wie co powiedzieć), a kiedy w końcu się przełamał to zapytał jakiej muzyki słucham :-: A tak się złożyło, że akurat wróciłam do dziwnej piosenki "Rasputin" czy jakoś tak. No i co w takiej sytuacji zrobić? Wątpie, by reakcja nauczyciela na odpowiedź "a to taka piosenka, w której animowamy rusek zakłada tańczące buty i rozwala Ziemie", była normalna.

Pana od fizyki zapamiętałam jako troskliwego, zawsze stałam na korytarzu i myślałam o czymś a on zagadywał spod drzwi sali naprzeciwko "wszystko ok?". Jak ja go wielbię, to jeden z nielicznych zajebistych nauczycieli.

Mi znajomi mówią że wyglądam jakbym się miała rozpłakać i pytają się co się stało. Otóż nic się nie stało, moja twarz po prostu tak wygląda ;-;;

bardzo ja

Moja twarz wygląda jakbym wiecznie chciała komuś wpie**olić, pewnie dlatego ludzie trzymają się ode mnie z daleka.

Mam w klasie koleżankę, która wygląda jakby chciała kogoś zabić.

Mój wzrok wygląda jakbym chciała kogoś zamordować

Ale fajny ptah