Przedsiębiorcze małpy

@Tobix: Masz na myśli III RP?

@Nanook: jak chcesz mogę Ci rozdział książki wkleić tutaj

@Tobix: .

@arceus1: .

@Tobix: Dobra mój błąd chodzi tu raczej o przyzwyczajenia i czm ludzie nie chcą zmian jak jest źle.

@Tobix: Przykłady o tym, jak silne są nasze przyzwyczajenia można by
mnożyć. Dlaczego wiele ebooków wciąż wydawanych jest w formie
pionowej, skoro nasze widzenie obwodowe poziome jest większe niż
pionowe? Dlaczego wciąż używa się się techniki analogowej do
nagrań? I wreszcie - dlaczego konieczne reformy systemu
edukacyjnego nie nadchodzą? Nie nadążamy za zmianami - tak
wygodnie jest nam trwać w starych nawykach. Mechanizm kryjący
się za takim zachowaniem został zaobserwowany już w latach 60.poprzedniego stulecia w jednym ze słynnych doświadczeń na
rezusach. Doświadczenie było skonstruowane z trzech części.
W pierwszej z nich umieszczono w klatce pięć dorosłych osobników
tych wąskonosych małp. W klatce znajdowała się drabina, po której
można było dostać się do zawieszonego pod sufitem banana. Jak
łatwo się domyślasz, po chwili jeden z rezusów zainteresował się
bananem i rozpoczął wspinaczkę na drabinę, czekała go jednak
niemiła niespodzianka - w tym samym momencie, gdy zaczął się
wspinać, naukowcy uruchomili spryskiwacze i wszystkie pięć małp
zostało skąpanych w strumieniach lodowatej wody. Jeszcze
kilkakrotnie paru osobników próbowało wspiąć się po banana, ale za
każdym razem wszystkich spotykał ten sam, nieprzyjemny los.
Ponieważ rezusy są inteligentnymi stworzeniami, wkrótce żaden
z nich nie miał zamiaru wychodzić po banana. Gdy wszystkie pięć małp nauczyło się co czeka ich po
rozpoczęciu wspinaczki, naukowcy przystąpili do fazy drugiej
eksperymentu. Z klatki wyprowadzono jednego z rezusów
i wprowadzono innego, nie zaznajomionego ze sztuczką z drabiną.
Wkrótce dostrzegł smakowity banan wiszący pod sufitem, więc
wiedziony ciekawością ruszył w stronę drabiny. Jak myślisz, co się
wtedy stało? Tak, masz rację - jeszcze zanim naukowcy uruchomili
spryskiwacze z wodą, pozostała grupa czterech małp, mając
w pamięci skutki wycieczki po wiszący banan, rzuciła się na
nieświadomego towarzysza i dała mu nauczkę w postaci lania,
bynajmniej nie wodą. Musiał mieć naprawdę zdziwioną minę, ale
szybko nauczył się, że nie warto wychodzić na drabinę. Teraz
badacze wymienili kolejnego ze starej kompanii rezusów
i powtórzyli to jeszcze dwukrotnie tak, że w ostateczności w klatce
znajdowało się czterech nowych i jeden rezus z pierwszej fazy
eksperymentu.Zapewne nie zdziwi Cię fakt, że gdy wyprowadzono ostatnią
małpę ze starej kompanii i wprowadzono nowego osobnika, a ten
ruszył na drabinę celem zdobycia żółciutkiego banana, pozostała
czwórka rzuciła się na niego z pięściami. Żaden z nich nie

@Tobix: doświadczył lodowatej wody, ale ponieważ eksperyment
skonstruowano tak, że po kolei zaznawali “delikatnej” presji grupy,
nikt nie miał zamiaru wchodzić na drabinę.
W ostatniej, trzeciej fazie eksperymentu jeszcze raz wymieniono
jednego z jego uczestników, nowy znów chętnie pobiegł po wiszący
nad drabiną banan i znów zebrał baty od pozostałej czwórki. Zrobił
zdziwioną minę, jakby pytał: “Co jest? Dlaczego mnie bijecie?”
Reszta tylko rozejrzała się po sobie, żaden z nich nie zaznał
lodowatego prysznicu, nie mieli więc dobrej odpowiedzi. Wydawało
się jakby odpowiadały: “Tutaj tak wyglądają sprawy, nie sięgamy po
banan bo tak”.