I po co mi to było?

@chlipchliphurra: Mógłby streścić swoją historię do 5 minut maksymalnie.

@TrueStoryGuy: Mhm. Jeśli w chwili silnych emocji ktoś potrafi szybko i dokładnie zebrać myśli, to pewnie tak. Pech straszny, ale niestety większość ludzi nie posiada takiego opanowania, więc podchodząc do płaczącej osoby, zwykle nie oczekuje się, że w 5 minut wyjaśni swój problem.

@chlipchliphurra: Więc jaki cudem byłaby taka osoba w stanie godzinę opowiadać swoją historię życia? Wystarczyłoby prosto powiedzieć np.: wylali mnie z pracy, dziewczyna mnie rzuciła, jestem zadłużony, dokuczali mi w szkole i teraz w pracy również, życie jest ciężkie itd. Kilka słów streszczenia, a nie memoriał czy książkę recytować. To że jest pod stanem emocjonalnym nie znaczy, że nie potrafi streścić informacji, każdy to potrafi.

@TrueStoryGuy: Pytanie o to, co się stało, zakłada chęć wysłuchania i zrozumienia czyjegoś problemu. Nie wystarczyłoby powiedzieć o wyrzuceniu z pracy, zerwaniu czy czymkolwiek innym, bo zamartwień i uczuć, które doprowadziły do płaczu może być nagromadzone tyle, że dopiero wyjaśnienie tego w szerszym kontekście pozwoli w pełni wyrazić dany stan emocjonalny.

Jeśli ktoś płacze w miejscu publicznym, a potem opowiada historię swojego życia, to najprawdopodobniej po prostu potrzebuje to zrobić. Dokładne opisanie swojej sytuacji przynosi też o wiele większą ulgę, niż gdyby streszczać ją w 5 minut. Gdy ktoś już pyta, oferuje wysłuchanie, to jaki cel miałoby ograniczenie odpowiedzi do kilkuminutowego skrótu?

@baarts: Pod względem animacji nie ladnie się zestarzało
Ale fabula wciąż kozak

@Gutolov: Soka