Ciekawa teoria

@HansFrank: może M. Ó. Z. G. przejął kontrolę nad naszym ciałem i zapobiega instant kill przed utrata mózgu

@SebekFistaszki: A dlaczego bez mózgu nie można myśleć, dlaczego dzieci bez mózgu umierają oraz to mózg myśli więc każdy to mózg.

@HansFrank: a może jednak to ciało jest pasożytem?

W duszy masz :)

Nie jesteśmy mózgiem, tylko istniejącą w nim świadomością. Tak samo aplikacja nie jest samym komputerem, a funkcjonującym w nim programem. Mózg to hardware, świadomość to software, na dodatek zależny w pewnym stopniu od stanu pozostałych narządów. Niewątpliwie mózg jest najważniejszy, bo stanowi centrum tego systemu, lecz samodzielnie nie jest człowiekiem.

Gdy nauczymy się dokładniej określać świadomość i przenosić ją do sztucznych ciał, zapewne zmieni się nasze rozumienie człowieczeństwa. Ale z pewnością taka przeniesiona świadomość już nie będzie tradycyjnie ludzka, bo takie doświadczenia same w sobie zmieniają sposób myślenia

@Towarzysz777: Popieram.

@niggiddu: Umysł jako software i mózg jako hardware to już trochę przestarzałe podejście i właśnie się zmienia. Częściej mówi się teraz mówi o umyśle ucieleśnionym.

Gdy myślisz o ruchu ręką, nie aktywuje się tylko część mózgu odpowiedzialna za myśli czy wyobraźnię, ale też kora ruchowa, a w twojej ręce można zauważyć minimalne napięcie mięśni.

Przeprowadzano nawet badanie, w którym ludzie mieli rozpoznawać emocje ludzi na zdjęciach. Grupa kontrolna po prostu to robiła. Grupa badawcza miała "zablokowane" mięśnie twarzy napięciami elektrycznymi i fakt, że nie mogli (ledwo zauważalnie) mimikować wyrazów twarzy ze zdjęć sprawił, że gorzej wypadli w rozpoznawaniu emocji.

Więc umysł na komputerze bez żadnego ciała może nie działać poprawnie, tak jak działa w naszym ciele.

@Yasin: dziękuję za te info, jak widzę tym bardziej się potwierdza, że nie samym mózgiem człowiek żyje. Faktycznie człowiek, którego znamy, jest całością, a nie tylko jednym organem. Choć dalej ludzką świadomość wolałbym porównywać do oprogramowania (zważywszy na jej zmienny i trudny do uchwycenia charakter), tak za hardware uznałbym już nie sam mózg, a całe ciało, a którym mózg pełniłby funkcję pokrewne procesorowi, karcie graficznej itp (choć to bardzo prostackie porównania, w ogóle nie oddające ogromu złożoności i funkcji mózgu). Natomiast mityczny "mózg w słoiku" nie byłby de facto człowiekiem, a jedynie mózgiem w słoiku, wyjątkowo upośledzonym nawet w procesach myślowych przez swoje wybrakowanie (chyba że dostałby w zamian nowe, co najmniej tak samo złożone organy).

Ciekawe, czy to otworzy dalsze pole do dyskusji nt transplantacji organów. Czytałem kiedyś o rzekomych przypadkach dziedziczenia pewnych cech po dawcach serca, zwykle depresji bądź koszmarów sennych o umieraniu (zadziwiająco zbieżnych z okolicznościami śmierci dawcy). Jeśli przypadki te były prawdziwe, powinniśmy dokładniej zbadać, ile z osoby można faktycznie "przenieść" na innych ludzi i zastanowić się nad etyką transplantacji. Ratowanie życia to jedno, potencjalną częściowa zmiana osobowości do drugie. Kolejna okazja na nazwanie tego "świętokradztwem" czy też sposób na faktyczne zachowanie chociaż części osoby zmarłej?

@niggiddu: Miałem akurat w zeszłym tygodniu temat transplantacji na bioetyce (która głównie niestety polega na podawaniu argumentów za i przeciw) i właśnie nabywanie cech dawcy jest jedną z kwestii dyskusji.

Ale dokładniejszą wiedzę mam na temat procesu przeszczepu kału (który jest dokładnie tym, na co brzmi XD). Ogólnie chodzi o to, żeby biorca dostał nową florę bakteryjną w jelitach, bo z jego własną jest coś nie tak.

Zauważono przypadki depresji i u osób po takim przeszczepie (które uważano za skutek niezbyt przyjemnej procedury i problemów ze zdrowiem). Jednak gdy pojawiały się u biorców cechy osób schizofrenicznych (a ich rodzina nie miała takich przypadków) to zaczęto to dokładniej badać. Powstają teraz teorie, że flora bakteryjna może wpływać na choroby psychiczne, ale też na np. podatność na nadwagę.

Funfact z tym związany: aby być dawcą w takim przeszczepie, trzeba przejść badania na choroby psychiczne (z powodu właśnie tych podejrzanych przypadków depresji, schizofrenii itd.)

Więc stwierdzenie, że jakiś organ może powodować jakieś zmiany psychiczne nie jest pomysłem urwanym z kosmosu

@Yasin: Transplantacja kału przypomina mi fakt podobnej operacji, która zachodzi ponoć i misiów koala. Same nie potrafią przetwarzać eukaliptusa, tylko potrzebują specjalnej flory bakteryjnej, która nie jest ich wrodzoną, lecz nabytą - mianowicie poprzez spożywanie kału rodziców przez młode w ich pierwszych chwilach życia. Potem tak nabyta flora bakteryjna rozwija się już sama i młody koala może przejść na dietę eukaliptusową.

Ale w życiu bym nie pomyślał, że nawet taki pozorny drobiazg jak bakterie z jelit mogą przenosić choroby psychiczne. Cały czas niewiele wiemy o świecie, i wychodzi na to, że nawet jego najdrobniejsze elementy mają gigantyczny wpływ na całokształt.

idealny system stwarza też niszę dla antysystemowców, np kapitalizm niejako skomercjalizował cały nurt buntu wobec systemu, anarchii oraz walki z kapitalizmem i korporacjami. Tak samo mózg pozwala czlowiekowi być świadomym bycia kontrolowanym przez pasożyta, by ten się z tego śmiał i tym samym umacniał mózg we władzy

@niggiddu: Okej

Ta rozmowa chyba będzie bardzo filozoficzna...

Ale weź pod uwagę fakt, że ludzi e próbowali już konstruować ludzkie mózgi, albo raczej ich zamienniki - sztuczną inteligencję

Więc skoro mózg jest pasożytem, który kontroluje człowieka, to chyba nie powinien tworzyć sobie konkurentów... Wiedząc przecież, jaki to ludzki mózg może być inteligentny, można z dużą pewnością założyć, że powinien się domyślić, że ludzie z czasem zaczną się zastanawiać nad tym, czy może zacząć konstruować własne mózgi, i wszczepiać je zamiast oryginalnych...?

Fakt, że mózg jest inteligentny i uważa się za najwspanialszy byt we wszechświecie nie znaczy jeszcze, że jest nieomylny. Być może uznaje zarówno świadomość jego pasożytniczej natury, jak i możliwość stworzenia konkurencji za zabawne żarty, sposoby na zabicie nudy lub jakiś pokrętny sposób na dowartościowanie się ("jestem tak genialny, że mogę sam sobie tworzyć zagrożenia i nijak mi to nie zaszkodzi!"). Ostatecznie jednak może w ten sposób zapieczętować swój los, tworząc zagrożenie, z którym sobie nie poradzi (np. sztuczną, znacznie sprawniejszą inteligencję).