A przynajmniej tak twierdzą

Wg. Mojej babci miała blisko do szkoły i nic się po drodze nie działo. Raz wybuchł jeden powojenny niewypał ale mniejsza z tym.

Ja w sumie to miałem tak z ojcem. Mówił, że codziennie musiał zapieprzać na pociąg do miejscowości obok na 6:15 żeby być w szkole na czas i że jak pociągi się spóźniały to miał przewalone i tak dalej i tak dalej, i w ogóle to technikum 30 km od domu masakra teksańska meksykańska.
Tak było w opowieściach.
Rzeczywistość: 10 minut z buta na stację przy czym caly czas z górki, do miejscowości jedzie się niecałą godzinę, a szkoła blisko stacji.
Mam gorszy dojazd do szkoły niż on miał pomimo takiej samej odległości xD

Ah, pamiętam to jak dziś! Długie to były podróże. Dni przedzierania się przez dziki gąszcz pełen niebezpieczeństw. U mego boku zaiście dwaj towarzysze. W połowie wędrówki zawsze docieraliśmy na rozstaj dróg, gdzie wielka Hydra spoczywała! Walczyć musieliśmy, by ją poskromić. Pewnego dnia jednak, twój dziadek został srogo zraniony prosto w serce. Tak, właśnie przez stwora! Wzięliśmy go pod pachę i wyszliśmy na rozpościerającą się pustynię. Szliśmy dokładnie sześć dni poprzez wielką, zdającą się nie mieć końca saharę! Gdy w końcu ujrzeliśmy szkolne mury, kamień spadł nam z serc. Spóźniliśmy się dokładnie o studenckie 15 minut. Nie to, co teraz...

Kłamstwo. A gdzie niby walka z Krakenem?

Były to zaiście długie podróże, musieli wyruszać 6 miesięcy zawczasu a i tak spóźniali się 5 minut na pierwszą lekcję

Mój dziadek opowiadał, że nie było wtedy dróg i musiał przez pola chodzić, musiał wychodzić z omu 2 godziny przed rozpoczęciem lekcji, z ciekawości sam się przeszedłem-spacerkiem-zajęło mi to 22 minuty

W sumie Europejczyków można porównać do szkolnych dręczycieli, a Indian do innych uczniów.