Nie ma tak, że dobrze, albo że nie dobrze

Źle, ciągle podchodzą do Ciebie debile, aby pytać jak to jest być skrybą, nikt się nie pyta jak się skryba czuje i czy w ogóle chcę być skrybą. Chciałbym być postrzegany jako ktoś inny niż skryba, jako człowiek szanujący życie, śpiew i taniec, ale pod koniec dnia wszyscy patrzą na mnie tak samo. A co jeśli robię to po to, żeby mieć pieniądze na spełnianie marzeń? Nie ważne czy w wolnym czasie lepiłbym wazy, czy sadził marchew to i tak zawsze byłbym tylko skrybą, a pracy zmienić nie mogę, bo zarząd mówi, że mają ośmiu Rzymian na moje miejsce i żebym siedział cicho. Matka z ojcem mówili, żebym poszedł na architekta jak mój brat, ale nie posłuchałem i teraz muszę przepisywać odręcznie książki, mimo że większość kraju nie umie nawet czytać, więc jak to jest być skrybą? Ch*jowo.

Pod każdym obrazkiem tego typu są zawody kto pierwszy to wstawi i dostanie zielone

dobrze?

Moim zdaniem to nie ma tak, że dobrze albo że nie dobrze. Gdybym miał powiedzieć, co cenię w życiu najbardziej, powiedziałbym, że ludzi. Ekhm... Ludzi, którzy podali mi pomocną dłoń, kiedy sobie nie radziłem, kiedy byłem sam. I co ciekawe, to właśnie przypadkowe spotkania wpływają na nasze życie. Chodzi o to, że kiedy wyznaje się pewne wartości, nawet pozornie uniwersalne, bywa, że nie znajduje się zrozumienia, które by tak rzec, które pomaga się nam rozwijać. Ja miałem szczęście, by tak rzec, ponieważ je znalazłem. I dziękuję życiu. Dziękuję mu, życie to śpiew, życie to taniec, życie to miłość. Wielu ludzi pyta mnie o to samo, ale jak ty to robisz?, skąd czerpiesz tę radość? A ja odpowiadam, że to proste, to umiłowanie życia, to właśnie ono sprawia, że dzisiaj na przykład buduję maszyny, a jutro... kto wie, dlaczego by nie, oddam się pracy społecznej i będę ot, choćby sadzić... znaczy... marchew.